Większość drużyn biega retro przez około trzy sprinty. Potem robi się niejasno. Do szóstego sprintu połowa zespołu traktuje to jako opcjonalne. Do dwunastego sprintu elementy retro będą czymś, co nowy lider technologiczny chce „ożywić”.
To nie jest problem z dyscypliną. Prawie zawsze ma ono charakter strukturalny. Retro umierają z przewidywalnych powodów, a niewielka ilość projektu procesu utrzymuje je przy życiu w nieskończoność.
W tym poście opisujemy najczęściej spotykane tryby niepowodzeń, przyczyny ich występowania oraz ruchy, które sprawiają, że retrospekcje są na tyle przydatne, że zespół faktycznie chce je wykonać.
Tryb awarii 1: Przedmioty akcji idą donikąd
Największy pojedynczy zabójca.
Sprint 1 retro: zespół podnosi pięć kwestii, wybiera dwa elementy działania.
Sprint 2 retro: zespół podnosi cztery kwestie, wybiera dwa elementy działania.
Sprint 3 retro: ktoś zauważa, że nikt nie wykonał czynności ze sprintu 1 lub 2.
Sprint 4: spadek frekwencji.
Zespół słusznie dochodzi do wniosku, że mówienie jest tanie. Jeśli akcje nie przynoszą efektów, retro jest teatrem.
Poprawka: każdy element działania ma właściciela i termin ostateczny, który wyląduje w następnym sprincie. Jeśli nie możesz go przypisać, nie jest to element akcji; to życzenie, a życzenia nie mają charakteru retro.
Właściciel nie musi wykonywać pracy sam. Właściciel jest odpowiedzialny za uzyskanie zaplanowanej pracy; zwykle poprzez dodanie zadania do następnego sprintu lub eskalację do kogokolwiek, kto może. Nie ma właściciela, nie ma przedmiotu.
Następnie: każde retro zaczyna się od przeczytania poprzedni elementy akcji retro na głos. Zrobione? Świetnie. Nie zrobione? Dlaczego? Ten 90-sekundowy rytuał jest najważniejszym prognostykiem tego, czy retrospekcja zespołu pozostanie przy życiu po szóstym sprincie.
Tryb awarii 2: Te same skargi, podczas każdego sprintu
“Standy są za długie.” „zadania nie są gotowe, gdy zaczyna się sprint”. „Potrzebujemy lepszej infrastruktury testowej”. Sprint za sprintem, te same przedmioty.
To jest ukryty tryb awarii 1; elementy akcji nie są wysyłane, więc objawy stale się powtarzają. Ale ma to drugą przyczynę: niektóre problemy są zbyt duże, aby je naprawić w jednym sprintu, a zespół nie wie, jak je rozwiązać.
Poprawka: gdy w skardze pojawią się dwa retroskrypcje z rzędu, zatrzymaj format i zadaj inne pytanie: jaki najmniejszy eksperyment moglibyśmy przeprowadzić w następnym sprincie, aby poprawić ten wynik o 10%? Nie rozwiązać. Lepiej. O 10%.
„Testy są powolne” → „Następny sprint dwie osoby spędzają pół dnia na profilowaniu 5 najwolniejszych specyfikacji, a my głosujemy nad wynikiem”. To element działania na miarę sprintu. „Szybkie wykonywanie testów” nie jest.
Tryb awarii 3: Większość mówi kierownik techniczny
Można to zauważyć w pięć minut. Najstarsza osoba identyfikuje problem, wybiera działanie, wskazuje właściciela, a reszta zespołu kiwa głową. W ciągu czterech sprintów reszta zespołu jest mentalnie gdzie indziej.
Retro działa, ponieważ zespół wychodzi na jaw, co jest prawdą. Zadaniem leada w retro jest dopilnowanie, aby tak się stało; nie być źródłem prawdy.
Poprawka: ciche pokolenie. Pięć minut na początku, podczas których wszyscy zapisują swoje rzeczy na karteczkach samoprzylepnych (lub w udostępnionym dokumencie), bez rozmów. Następnie zgrupuj się i dyskutuj. Lead zapisuje swoje naklejki na końcu i udostępnia je na końcu.
Ta pojedyncza zmiana z grubsza podwaja liczbę różnych podnoszonych przedmiotów i ujawnia rzeczy, których potencjalny klient nigdy by nie zauważył, ponieważ to nie on płaci koszty.
Tryb awarii 4: Ten sam format, każdy sprint
Start/Stop/Kontynuuj to świetny format retro. Podobnie jest zły/smutny/zadowolony. Podobnie jak 4L, Sailboat i KALM. Problemem nie jest żaden indywidualny format; to działa to samo formacie na rok.
Mniej więcej po czwartym sprincie mózg zespołu optymalizuje format. Zaczynają napełniać wiadra, nie zauważając rzeczy. Retro staje się ćwiczeniem polegającym na wypełnianiu pustych miejsc, a nie ćwiczeniem myślenia.
Poprawka: zmieniaj format co 4–6 sprintów. Mamy selektor formatu retro który rekomenduje jeden z sześciu formatów na podstawie sześciu pytań dotyczących Twojego zespołu i ostatniego sprintu. Nie chodzi o to, że ktoś jest lepszy; to jest to zmieniać podpowiedzi zmieniają to, co zauważa zespół.
Zespół, który przez dziewięć miesięcy korzystał z opcji Start/Stop/Kontynuuj i na jeden sprint przeszedł na aplikację Sailboat, powie Ci, że miał wrażenie, że pojawił się inny zespół.
Tryb awarii 5: To nigdy nie jest wystarczająco długie; albo zawsze jest za długo
Dwie przeciwne awarie z tą samą pierwotną przyczyną: brak uzgodnionego budżetu czasowego.
Kiedy retrospekcje trwają zbyt krótko (15 minut na koniec przeglądu sprintu), zespół zgłasza problemy, ale nigdy nie kończy wyboru działań. Kiedy biegną zbyt długo (ponad 90 minut w przypadku 8-osobowego zespołu), ludzie wycofują się, tylna część rozmowy zamienia się w teatr i wygrywają najsilniejsze głosy.
Poprawka: przedział czasowy: 60 minut w przypadku sprintu trwającego dwa tygodnie i 30 minut w przypadku sprintu tygodniowego. Ścisły. Z konstrukcją pasującą do jego wnętrza:
- 5 min: przeczytaj elementy akcji z poprzedniego retro, zaznacz jako wykonane/nieukończone
- 10 min: ciche pokolenie
- 15 min: klaster + głosowanie punktowe na najważniejsze elementy
- 20 min: omów tylko 2–3 najważniejsze elementy
- 10 min: wybierz elementy akcji wraz z właścicielami i terminami
Jeśli nie ma wystarczającej ilości materiału, zakończ wcześniej; zespół cię pokocha. Jeśli jest ich za dużo, pierwszeństwo ustala głosowanie kropkowe.
Tryb awarii 6: Brak bezpieczeństwa psychicznego
To najtrudniejszy problem, ponieważ żadna zmiana procesu tego nie rozwiąże.
Jeśli zgłaszanie problemu w stylu retro w przeszłości prowadziło do subtelnych kar; osoba zmuszona do naprawienia zgłoszonej sprawy, postrzegana jako „negatywna” lub będąca osobą, która utrudniała zatwierdzenie sprintu; ludzie przestaną coś podnosić. Retro będzie na pozór wyglądać zdrowo i nie będzie zawierał żadnych rzeczywistych problemów.
Poprawka: anonimowe dane wejściowe do czasu zbudowania podstawy zaufania. Stickies (fizyczne) lub udostępniony dokument bez nazw. Jedynym zadaniem głównego bohatera w kolejnych czterech retrospekcjach jest publiczne pokazanie, że poruszanie trudnych tematów pozwala rozwiązać je bez kary.
Ta przebudowa zajmuje miesiące, a nie sprinty. Nie próbuj tego pomijać, stosując sprytny format.
Tryb awarii 7: Retrospekcja następuje po przeglądzie sprintu
Brzmi to drobnostkowo i tak nie jest. Do czasu przegląd sprintu po zakończeniu, połowa zespołu jest mentalnie skupiona na następnym sprincie. Przyszli zmotywowani, aby zademonstrować swoją pracę; teraz proszeni są o spojrzenie wstecz.
Poprawka: zaplanuj retro na inny dzień lub przynajmniej z 30-minutową przerwą pomiędzy. Jeszcze lepiej: rano wcześniej planowanie sprintu, dzięki czemu elementy akcji można zamienić w zadania sprintu tego samego dnia.
Co zrobić, jeśli retro są już martwe
Nie próbuj ożywiać starego formatu retro. Zespół nauczył się wiązać ten format z wykonywaniem czynności.
Przeprowadź pojedynczą retrospektywę z jednym pytaniem, w nowym formacie, którego zespół nigdy nie używał:
„Gdybyśmy się zmienili jedna rzecz o tym, jak będziemy pracować w następnym sprincie, co będzie miało największy wpływ?”
Ciche pokolenie, głosuj kropką, wybierz jedno. Właściciel + termin. Zrobione w 30 minut.
Następnie wyślij. Jeśli wyślesz wynik tego retro, a zespół zobaczy, że wylądował, masz prawo wystartować w drugim. Pomiń ceremonię, dostarcz zmianę i odbuduj.
Najważniejsze
Retro nie umierają, ponieważ zespoły przestają się tym przejmować. Umierają, ponieważ:
- Działania nie przynoszą efektów → rozmowy wydają się bezcelowe
- Powtarzają się te same elementy → format nie ujawnia głównych przyczyn
- Większość pracy wykonuje lider → zespół się rozłącza
- Ten sam format na zawsze → format optymalizuje zauważalność
- Brak budżetu czasowego → spotkanie albo kończy się chaosem, albo przeciąganiem
- Brak bezpieczeństwa → prawdziwe problemy nigdy się nie pojawiają
- Retro to postscriptum do recenzji → wyczerpanego zespołu patrzącego wstecz
Napraw którykolwiek z nich, a retro stanie się przydatne. Napraw trzy, a staną się najcenniejszą godziną sprintu.
Najszybsza ścieżka to właściciele + terminy + 90-sekundowy przegląd działań z ostatniego sprintu na początku każdego retro. Już samo to utrzyma większość retro modeli przy życiu przez lata.
SprintFlint ma Wbudowane natywne retrospektywy: każdy sprint otrzymuje moduł retro ze śledzeniem elementów akcji, które toczą się do przodu. Chcesz spróbować? Zacznij bezpłatnie: 50 bezpłatnych zadań miesięcznie, bez karty.